Het gedwongen afscheid van Robin Wolters

Kruisband

We beginnen met Wolters met de aanleiding tot zijn verdrietige besluit: “Ik heb al meer dan drie jaar last van de knie. De achterste kruisband is kapot. Ervaring leert dat je met zo’n blessure prima kunt voetballen.” Toch merkte Wolters dat de klachten toenamen. Niet alleen tijdens het voetballen, maar ook in de dagen na trainingen en wedstrijden: “In overleg trainde ik nog maar één keer. Maar de laatste twee maanden verdween de pijn niet meer.”

Kleedkamer

En de knie nog forser beschadigen wil de vader van een dochter niet: “Mijn gezin en normaal kunnen spelen met mijn dochtertje zijn me meer waard dan voetballen.” Hoewel hij moeiteloos een aantal zaken op kan noemen die Wolters gaat missen aan het leven als actief voetballer: “De gezelligheid in het algemeen, natuurlijk de wedstrijden.” Maar Wolters heeft ontdekt dat drie punten niet zaligmakend zijn: “Op het veld staan en met de jongens in de kleedkamer, dat is waar het om gaat. Het sociale is zeker zo belangrijk voor mij als het sportieve.”

Spijtig

Wat het sportieve betreft kent Wolters een vervelend laatste seizoen. Trainer Kenny Koning werd onlangs aan de kant gezet en FC Zuidlaren is verwikkeld in een pittige degradatiestrijd: “Over het vertrek van Kenny is veel gedoe geweest. Hoe dat is verlopen is heel erg spijtig.” De spelersgroep van de tweedeklasser heeft uitgebreid gesproken over de situatie en richt de blik op de toekomst: “Ongeacht welke trainer voor de groep staat.”

Ongewis

De uitkomst van het lopende seizoen is ongewis, maar Wolters kijkt toch naar de toekomst. Daarbij filosofeert hij over zijn eigen rol: “Ik zou graag iets willen doen bij het eerste elftal. Het liefst op het veld. Daarvoor zijn meerdere zaken echter van belang.” De thuissituatie wordt als eerste genoemd, maar ook de visie van de nieuwe trainer Bernd van Bolhuis gaat een rol spelen: “De spelersgroep heeft aangegeven mij er graag bij te hebben. Maar de nieuwe trainer moet zich ook uitspreken over mijn wens.”

Trots

Tot slot vragen we Wolters om terug te kijken op zijn loopbaan als voetballer. “Ik ben er trots op dat ik vanaf mijn vijftiende in het eerste elftal van mijn club heb gespeeld”, aldus de man die ook als jeugdtrainer actief was bij de club: “Dat is ook prachtig om te zien. Dat ik nu met jongens in het eerste elftal speel, die ik in de jeugd training heb gegeven. En daarnaast heb ik altijd met mijn beste vrienden gevoetbald. Onbetaalbaar.”